Το anime στο περιθώριο των Όσκαρ: Η αδικία συνεχίζεται

Το πρόβλημα είναι διττό. Πρώτον, η Ακαδημία προτιμά ταινίες που δεν απαιτούν από το κοινό να αντιμετωπίσει σύνθετα συναισθήματα ή σκοτεινή θεματολογία. Ταινίες όπως το Finding Nemo, το Soul ή το Encanto επιτυγχάνουν τεχνική αρτιότητα, αλλά παραμένουν εύκολες και ασφαλείς.

Δεύτερον, υπάρχει η λανθασμένη αντίληψη ότι όλα τα anime είναι παιδικά. Στην πραγματικότητα, πολλά απευθύνονται σε ενήλικες και εξερευνούν βαθιά θέματα: ψυχολογικές συγκρούσεις, ηθικά διλήμματα, κοινωνική κριτική. Ταινίες όπως το Akira, το Perfect Blue, το Ghost in the Shell και το Paprika αποδεικνύουν ότι το anime μπορεί να είναι ώριμο, σκοτεινό και κοινωνικά αιχμηρό.

Ωστόσο, η Ακαδημία φαίνεται να μην μπορεί να αναγνωρίσει ότι το animation δεν περιορίζεται σε παιδικό κοινό. Στο μυαλό της, τα κινούμενα σχέδια συνδέονται αυτόματα με οικογενειακές ταινίες, εύπεπτες και ασφαλείς.

Γι’ αυτό και οι ταινίες που φέρνουν ένταση, ψυχολογικό βάθος ή σκοτεινή θεματολογία συχνά αγνοούνται, όχι επειδή υστερούν σε ποιότητα, αλλά επειδή δεν ταιριάζουν στην στερεοτυπική εικόνα του τι θεωρείται animation.

Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι η τεχνική ή η καλλιτεχνική αξία των anime, αλλά η αδυναμία ενός θεσμού να κατανοήσει ότι η κινούμενη εικόνα μπορεί να απευθύνεται εξίσου σε ενήλικες, να προκαλεί συναισθήματα και να προσφέρει πολύπλοκες, ώριμες ιστορίες.

Η Ακαδημία έχει δρόμο να διανύσει αν θέλει να εκτιμήσει την ποικιλία και την καλλιτεχνική πολυπλοκότητα του σύγχρονου animation. Μέχρι τότε, οι φανς των anime θα συνεχίσουν να τιμούν τις ταινίες τους, ενώ τα Όσκαρ θα παραμένουν περιοριστικά και συντηρητικά.