Furiosa: A Mad Max Saga – Επιστροφή στο Αποκαλυπτικό Σύμπαν του Mad Max

Το 1979, ο Τζορτζ Μίλερ έκανε το ντεμπούτο του με την ταινία Mad Max, μια μέτρια, σχεδόν μελλοντική ταινία για έναν αστυνομικό που τα βάζει με μια συμμορία μηχανόβιων. Τέσσερις δεκαετίες μετά η Furiosa αντιπροσωπεύει πολλά πράγματα: ένα επικό κομμάτι μυθοποίησης, μια ομηρική οδύσσεια που διευρύνει τον διαρκώς επεκτεινόμενο δυστοπικό κόσμο στον οποίο διαδραματίζεται, ένα prequel για το Fury Road του 2015, μια ιστορικά εξαιρετική ταινία δράσης που ίσως να μην ξεπεράσει ποτέ, και ίσως η πιο φιλόδοξη ταινία που έχει κάνει ποτέ ο Μίλερ.

Είναι πολλά. Εκεί που το Fury Road διαδραματίστηκε σε 36 ώρες, αυτή η ιστορία καλύπτει 15 χρόνια. Εκεί που το Fury Road ήταν μοναδική, ασταμάτητη έκσταση δράσης, αυτή είναι περισσότερο επεισοδιακή ένταση, χωρισμένη σε πέντε κεφάλαια, το καθένα με αινιγματικούς τίτλους όπως “Ο πόλος του απροσπέλαστου”. Διαφέρει αισθητά από την τελευταία ταινία με πολλούς τρόπους, αλλά και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτήν, εμβαθύνοντας την κατανόησή μας για το τι εννοούσε η Furiosa της Charlize Theron όταν μιλούσε για “αναζήτηση λύτρωσης” και έλεγε ότι “η μητέρα της πέθανε την τρίτη μέρα”. Μέρη που μόνο ψιθυριστά ή φευγαλέα είχαν αναφερθεί στο παρελθόν – η πόλη του αερίου, το Bullet Farm, το Green Place – αποδίδονται επιτέλους στην οθόνη, απέραντα και μεγαλοπρεπή. Η Wasteland μοιάζει μεγαλύτερη και πιο πολυσύχναστη και επίσης κάπως πιο μοναχική και πιο καταπιεστική.

Παρόλα αυτά είναι πάντα επικεντρωμένη στον άνθρωπο. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Anya Taylor-Joy δεν εμφανίζεται καν για την πρώτη περίπου ώρα – είναι χάρη στο κάστινγκ της Alyla Browne, εξίσου λαμπρής ως νεότερη Furiosa, ότι η μετάβαση είναι σχεδόν απρόσκοπτη. Η Taylor-Joy, ειδικότερα, είναι πρωτοφανής, με τα μεγάλα, έντονα μάτια της να ξεχωρίζουν έντονα από το λερωμένο από το λάδι της μηχανής μέτωπό της, συναισθανόμενη διακριτικά σε έναν ρόλο χωρίς διάλογο. Ο Dementus του Chris Hemsworth, εν τω μεταξύ, είναι ένας ομιλητικός: ένας χαρισματικός, συχνά γυμνός και όλο και πιο χαοτικός δεσπότης που κυβερνά την ομάδα των μηχανόβιων του – “χίλιους τρελούς μπάσταρδους”, όπως τους αποκαλεί χαϊδευτικά. Μέσω αυτού, η Furiosa παλεύει με την ελπίδα έναντι του μίσους, με το πώς μοιάζουν η δικαιοσύνη και η εκδίκηση σε έναν απάνθρωπο κόσμο.

Υπάρχει, για άλλη μια φορά, ένα εκπληκτικό επίπεδο ακροβατικών και οπτικών εφέ που διατηρείται σε αυτά τα 148 λεπτά, με τουλάχιστον έξι τολμηρά σκηνικά -συμπεριλαμβανομένης μιας τριήμερης καταδίωξης σε μια έρημο και μιας συγκλονιστικής αεροπορικής επίθεσης σε μια πολεμική εξέδρα. Αρκετά συχνά τα μάτια σας δεν θα κατανοήσουν πλήρως αυτό που βλέπετε ή πώς θα μπορούσε να είναι δυνατό. Μετά από 45 χρόνια στο χώρο, ο Τζορτζ Μίλερ εξακολουθεί να δείχνει σε όλους πώς γίνεται.

Το πλαίσιο μπορεί να μοιάζει οικείο, αλλά υπάρχει ένας πολύ διαφορετικός κινητήρας που κινεί το Furiosa από αυτόν του Fury Road: πρόκειται για ένα πλούσιο, εκτεταμένο έπος που ενισχύει και βαθαίνει τη μυθολογία του Max.