Από την Brontë στην έκσταση: Margot Robbie και Jacob Elordi σαγηνεύουν στα Ανεμοδαρμένα Ύψη

Από το Geekforgreeks

Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη του 2026, σε σκηνοθεσία της Emerald Fennell και πρωταγωνιστές την Margot Robbie και τον Jacob Elordi, αποτελεί μία από τις πιο πολωτικές κινηματογραφικές πρεμιέρες της χρονιάς.

Η νέα αυτή εκδοχή του κλασικού μυθιστορήματος της Emily Brontë δεν είναι απλώς μια ακόμα μεταφορά,είναι μια τολμηρή, αισθησιακά φορτισμένη και οπτικά έντονη επανερμηνεία που έχει διχάσει τόσο τους κριτικούς όσο και το κοινό.

Από την πρώτη κιόλας εμφάνιση του teaser και του trailer, η ταινία είχε καταφέρει να τραβήξει την προσοχή. Το οπτικό στυλ, οι υπερκορεσμένες εικόνες, αλλά και ο έντονος, σχεδόν μεσαιωνικός αισθησιασμός της δράσης δημιούργησαν μια αίσθηση πρωτόγνωρης κινηματογραφικής εμπειρίας για ένα έργο που ήδη στη συλλογική μνήμη θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα κλασικά της αγγλικής λογοτεχνίας.

Στην καρδιά αυτής της επανερμηνείας βρίσκεται η επιλογή της Fennell να απομακρυνθεί συνειδητά από τις πιο παραδοσιακές αφηγηματικές δομές του βιβλίου και από τις προσδοκίες όσων αγαπούν το έργο ως μια έντονη, τραγική ιστορία γεμάτη έρωτα, μίσος και κοινωνικές συγκρούσεις.

Αντίθετα, η κινηματογραφική της προσέγγιση εστιάζει στη συναισθηματική ένταση και στον αισθησιακό χαρακτήρα των σχέσεων, ενώ το οπτικό ύφος, από τα κοστούμια μέχρι τη σκηνογραφία και τη μουσική, αποπνέει μια θρυλική, σχεδόν υπερβατική αίσθηση.

Το ίδιο το σκηνικό είναι σκιαγραφημένο όπως ένα υπερβολικά δραματικό έργο τέχνης, σκοτεινά, ομιχλώδη τοπία, έντονη χρήση χρωμάτων και μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει περισσότερο σε εφιάλτη παρά σε ιστορικό δράμα.

Η απόφαση να πρωταγωνιστήσουν οι Margot Robbie ως Catherine Earnshaw και Jacob Elordi ως Heathcliff έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση. Η Robbie, μια ηθοποιός με μεγάλη πορεία στο σινεμά και καλή κριτική ως προς την ερμηνεία της, ερμηνεύει μια Cathy που είναι ταυτόχρονα μαγνητική, αποφασιστική και σαγηνευτική.

Ο Jacob Elordi υποδύεται τον Heathcliff με έναν τρόπο που δίνει έμφαση στο αισθησιακό πάθος του χαρακτήρα, δηλαδή στη σεξουαλική ένταση και στον μαγνητισμό του, και όχι τόσο στη βαθιά ψυχολογική τραυματικότητα ή δυσφορία που περιγράφεται στο βιβλίο της Brontë. Με άλλα λόγια, δείχνει πιο σαγηνευτικός παρά ψυχικά ταλαιπωρημένος.

Το στοιχείο αυτό έχει διχάσει: κάποιοι κριτικοί και θεατές επαινούν τη χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, μιλώντας για μια ανέλπιστα μαγνητική κινηματογραφική ένταση. Άλλοι, όμως, θεωρούν ότι η σχέση τους δείχνει ρηχή ή όχι συναισθηματικά πειστική.

Μόλις κυκλοφόρησαν και οι πρώτες επίσημες κριτικές και γίνεται σαφές ότι η ταινία δεν έχει ενιαία αποδοχή από την κριτική κοινότητα. Κάποιοι κριτικοί τη χαρακτηρίζουν σεξουαλικά φορτισμένη, αλλά ανεπαρκώς συνεκτική, με ισχυρό στυλ αλλά όχι τόση καρδιά όσο θα περίμενε κανείς από μια τραγωδία αγάπης. Άλλοι πάλι την επαινούν ως οπτικά συναρπαστική και συναισθηματικά πλούσια εμπειρία.

Αρνητικές φωνές την αποκαλούν αισθητικά υπερβολική και αφηγηματικά κενή, υποστηρίζοντας ότι το αποτέλεσμα μοιάζει να έχει περισσότερη εικόνα παρά ψυχή. Κάποιες μάλιστα από αυτές τις κριτικές αναφέρονται στην ταινία ως εντυπωσιακή αλλά άδεια από συναισθηματικό βάθος.

Αλλά δεν λείπουν και οι θετικές απόψεις. Κριτικοί που την εκθειάζουν επισημαίνουν την τολμηρή οπτική προσέγγιση, τη δυναμική σκηνοθεσία και το συναίσθημα που φέρνει στην επιφάνεια, παρόλο που δεν ακολουθεί τον παραδοσιακό τρόπο αφήγησης του βιβλίου.

Παράλληλα, η αισθητική και η υπερβολική σεξουαλικότητα κάποιων σκηνών έχουν προκαλέσει αντιδράσεις για το κατά πόσο μια μεταφορά πρέπει να σέβεται το αρχικό πνεύμα της Brontë ή αν μπορεί να λειτουργήσει ως μια εντελώς διαφορετική, κινηματογραφική εμπειρία.

Όπου κάποιοι βλέπουν υπερβολή, άλλοι αναγνωρίζουν μια συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή. Από την παραγωγή μέχρι τη μουσική και το σχεδιασμό κόσμου, η Fennell και οι συνεργάτες της συμπεριλαμβανομένου του Linus Sandgren στη φωτογραφία και του Charli XCX στη μουσική, έχουν επιμείνει στην ιδέα ότι αυτή η μεταφορά πρέπει να είναι εμπειρία όχι απλά αφήγηση.

Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη του 2026 είναι αναμφίβολα μια πολύ διαφορετική κινηματογραφική πρόταση από ό,τι έχουμε συνηθίσει. Δεν είναι απλώς μια παραδοσιακή διασκευή ενός λογοτεχνικού κλασικού, αλλά μια προσωπική, δυναμική και τολμηρή ανάγνωση.

Κάποιοι θα το αποκαλέσουν επαναστατικό, άλλοι απομακρυσμένο από το αρχικό πνεύμα της Brontë. Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για μια ταινία που θα συζητιέται έντονα.